Na de vlucht vanuit Amsterdam land je in Chicago, de stad waar Route 66 officieel begint. Op O’Hare International Airport voel je meteen het verschil in schaal: brede terminals, lange rolpaden en die typische Amerikaanse efficiëntie. Na aankomst regel je de formaliteiten en word je naar je hotel gebracht. Vandaag staat vooral in het teken van acclimatiseren en de eerste kennismaking met de stad.

Chicago is een logische en sterke start van deze motorrondreis. Het is overzichtelijk, maar tegelijk groots. Langs Lake Michigan wandel je tussen hardlopers en fietsers, met uitzicht op de skyline die bekendstaat om haar strakke lijnen en historische wolkenkrabbers. Loop richting Grant Park en Millennium Park, waar “The Bean” een vaste stop is. Niet omdat het moet, maar omdat het een goed beeld geeft van hoe Chicago zichzelf presenteert: modern, toegankelijk en een tikkeltje eigenwijs.

In de Loop vind je het officiële startpunt van Route 66. Het bord is eenvoudig, maar juist daardoor betekenisvol. Morgen begint het rijden, maar vandaag weet je al waar deze reis om draait: onderweg zijn. Sluit de dag af in een lokaal restaurant of bar. In Chicago krijg je zonder moeite een stevige maaltijd geserveerd, precies wat je nodig hebt na een lange reisdag.

Vandaag stap je voor het eerst echt op de motor en verlaat je Chicago richting Springfield. De stad maakt langzaam plaats voor buitenwijken en industrieterreinen, waarna het landschap openbreekt. Dit is het moment waarop Route 66 haar karakter laat zien: lange stukken asfalt, kleine plaatsen en wegrestaurants die al decennia bestaan.

Je rijdt door Joliet, waar oude gevangenissen en spoorbruggen herinneren aan de industriële groei van Illinois. Verderop kom je langs Pontiac, een fijne stop voor koffie en een bezoek aan het Route 66 Museum. Het museum is compact, maar geeft goed weer hoe belangrijk deze route ooit was voor reizigers, handelaren en migranten.

Onderweg zie je graanvelden die tot aan de horizon reiken. Het verkeer wordt rustiger, de omgeving vlakker. Springfield ligt midden in dit landschap en staat vooral bekend als de stad van Abraham Lincoln. Zijn huis, graf en bibliotheek liggen verspreid door de stad en zijn eenvoudig te bezoeken. Het geeft deze dag een historisch accent dat goed past bij de Route 66 van Chicago naar Albuquerque.

’s Avonds is Springfield rustig. Juist dat maakt het een prettige stop: een kleine binnenstad, lokale restaurants en weinig drukte. Een goede plek om bij te komen na je eerste lange rijdag.

Je verlaat Springfield en rijdt zuidwaarts, steeds dieper het Route 66-gevoel in. Vandaag volg je lange stukken van de originele route, met afwisselend oude tweebaanswegen en korte stukken snelweg. De omgeving verandert subtiel: minder open vlaktes, meer bomen en lichte glooiingen.

Een van de eerste stops is Litchfield, waar je het bekende Ariston Café vindt. Dit restaurant draait al sinds de jaren ’20 en is een vaste stop voor Route 66-reizigers. Geen moderne fratsen, maar eenvoudige gerechten en een sfeer die past bij de geschiedenis van de weg.

Na het oversteken van de Mississippi-rivier bij St. Louis, een indrukwekkend moment, zelfs als je de stad zelf grotendeels omzeilt, rijd je Missouri binnen. Hier wordt de Route 66 bochtiger en technischer. De weg slingert door heuvels en bossen, wat het rijden afwisselend en prettig maakt.

Rolla is een kleinere plaats, maar juist daarom geschikt als eindpunt van de dag. Het ligt midden in de Ozark-regio, een gebied dat bekendstaat om zijn natuurlijke omgeving en rustige tempo. Na aankomst parkeer je de motor en sluit je de dag af met een eenvoudige maaltijd. Morgen wacht weer een lange rit, maar vandaag draait om rijden en het volgen van de route zelf.

Vandaag staat een langere rijdag op het programma, maar wel één met veel afwisseling. Vanuit Rolla rijd je verder zuidwestelijk Missouri in, door het glooiende landschap van de Ozarks. Dit deel van Route 66 vraagt wat meer aandacht van de rijder: bochten, hoogteverschillen en regelmatig korte stukken door bosgebied. Het tempo ligt hier vanzelf iets lager, wat het rijden ontspannen maakt.

Onderweg passeer je plaatsen als Lebanon en Carthage, waar nog meerdere originele Route 66-gebouwen te zien zijn. Oude motels, vervaagde reclameborden en klassieke diners herinneren aan de tijd waarin deze weg dé verbinding was tussen oost en west. Bij de grens met Kansas snijd je een klein stukje van de staat af. Dit is het kortste Route 66-deel van alle staten, maar wel eentje die veel reizigers graag meepakken voor het “compleet”-gevoel.

Na Kansas steek je Oklahoma binnen. De weg wordt rechter, het landschap opener. In Oklahoma zie je al snel hoe belangrijk Route 66 hier is geweest: gerestaureerde tankstations, musea en muurschilderingen langs de weg. Tegen het einde van de middag arriveer je in Tulsa. Deze stad voelt groter en moderner dan de stops van de afgelopen dagen, met een compact centrum en een duidelijke muziektraditie.

Tulsa is een fijne plek om even bij te komen. De stad heeft genoeg restaurants en bars, maar blijft overzichtelijk. Na het parkeren van de motor kun je nog een korte wandeling maken langs de Arkansas River of door het Deco District, bekend om zijn art-decoarchitectuur.

Vandaag rijd je een relatief korte afstand, waardoor er volop ruimte is om stops te maken. Oklahoma wordt vaak gezien als het hart van Route 66, en dat merk je direct. Veel delen van de oorspronkelijke weg zijn hier behouden of gerestaureerd, waardoor je regelmatig op smalle tweebaanswegen rijdt met weinig verkeer.

Na vertrek uit Tulsa kom je langs kleine plaatsen als Sapulpa en Stroud. In Stroud staat het Rock Café, een vaste Route 66-stop waar lokale bewoners en reizigers elkaar ontmoeten. Het menu is eenvoudig, de sfeer ongedwongen. Precies zoals je het hier verwacht.

Het landschap bestaat uit open vlaktes, afgewisseld met boerderijen en lange hekken langs de weg. De route nodigt uit tot rustig rijden en regelmatig stoppen. In Elk City kun je het Route 66 Museum bezoeken, dat een goed beeld geeft van het leven langs de weg in verschillende decennia.

Clinton is een kleine plaats, maar juist daardoor een logische overnachtingsplek. Alles ligt dicht bij elkaar en je zit hier letterlijk aan de Route 66. In de avond is het rustig; een korte wandeling door het centrum en een diner in een lokaal restaurant volstaan prima na deze ontspannen rijdag.

Je verlaat Clinton en rijdt verder westwaarts richting Texas. Het landschap verandert opnieuw: minder bebouwing, meer open ruimte. De lucht lijkt hier groter, de horizon verder weg. Dit is het soort omgeving waarin Route 66 haar reputatie heeft opgebouwd.

Na de staatsgrens zie je de typische Texaanse kenmerken verschijnen: lange rechte wegen, grote trucks en ranches langs de route. Het verkeer blijft overzichtelijk en de rit verloopt ontspannen. Onderweg passeer je Groom, waar het grote kruis langs de snelweg al van ver te zien is, en Adrian, het geografische middelpunt van Route 66.

Amarillo is duidelijk groter dan de plaatsen van de afgelopen dagen en voelt als een regionaal centrum. Net buiten de stad ligt Cadillac Ranch, een bekende Route 66-stop waar tien Cadillacs half in de grond staan. Het is een korte stop, maar wel eentje die veel reizigers meepakken.

In Amarillo heb je meer keuze qua restaurants en accommodaties. Een steakhouse is hier geen uitzondering en vormt een passend einde van de dag. Morgen rijd je verder richting New Mexico, maar eerst is dit een goede plek om even op te laden.

Na het ontbijt verlaat je Amarillo en laat je Texas achter je. De weg voert je al snel richting de grens met New Mexico. Het landschap oogt leeg en open: grasvlaktes maken langzaam plaats voor drogere gebieden met lage begroeiing. De rechte wegen nodigen uit tot een constant tempo, ideaal voor een lange rijdag.

Een eerste logische stop is Adrian, bekend als het geografische middelpunt van Route 66. Hier ligt de afstand exact gelijk tussen Chicago en Los Angeles. Het Midpoint Café is een vaste halte voor koffie of een eenvoudige lunch. Het is geen uitgebreide stop, maar wel eentje die past bij het idee van deze route: onderweg zijn, zonder haast.

Na Adrian rijd je New Mexico binnen. De omgeving verandert zichtbaar. De lucht krijgt een andere kleur, de grond wordt roder en de bebouwing schaarser. Je passeert Tucumcari, waar verschillende oude motels en neonreclames herinneren aan de bloeiperiode van Route 66. Dit is een goed moment om even af te stappen en foto’s te maken.

Het laatste deel richting Albuquerque laat steeds meer hoogteverschillen zien. De weg slingert licht door het landschap en de temperatuur kan merkbaar veranderen. Albuquerque ligt aan de rand van de woestijn en heeft een duidelijke mix van Spaanse, Mexicaanse en Native American invloeden. Na aankomst lever je de motor nog niet in, maar parkeer je bij het hotel en sluit je de laatste rijdag af met een diner in de stad.

Vandaag komt de Route 66 van Chicago naar Albuquerque tot een einde. Na het ontbijt is er, afhankelijk van de vertrektijd, nog ruimte om Albuquerque kort te verkennen. Old Town is een goede plek om te beginnen: een compact historisch centrum met lage adobegebouwen, kleine winkels en lokale restaurants. Hier zie je duidelijk de invloed van de Spaanse koloniale geschiedenis en de nabijgelegen Pueblo-culturen.

Later op de dag lever je de motor in. Dat moment voelt altijd wat dubbel: acht dagen lang was de motor je vaste metgezel, nu sluit je dit hoofdstuk af. Daarna volgt de transfer naar de luchthaven van Albuquerque voor de terugvlucht of het vervolg van je reis.

Deze 8-daagse motorrondreis laat zien hoe divers Route 66 is, zelfs binnen een relatief korte tijd. Van de stedelijke start in Chicago tot de open landschappen van het zuidwesten. Je hebt klassieke Route 66-stops gezien, lange rijdagen gemaakt en dagelijks het landschap zien veranderen. Een compacte, maar complete kennismaking met een van Amerika’s bekendste routes.