Vandaag begint je Route 66-avontuur met de vlucht van Amsterdam naar Chicago. Na aankomst op O’Hare International Airport merk je meteen dat je in een stad bent waar beweging en geschiedenis samenkomen. Chicago is geen stad om vluchtig te passeren; hier begint Route 66 niet voor niets. In 1926 werd de route officieel vastgelegd met Chicago als startpunt, en dat voel je nog steeds.

Na aankomst haal je je bagage op en ga je op eigen gelegenheid naar je hotel in de stad. De rest van de dag gebruik je om te acclimatiseren en alvast kennis te maken met deze metropool aan Lake Michigan. Wandel bijvoorbeeld richting Millennium Park, waar de skyline scherp afsteekt tegen het water. Loop langs de Chicago River en kijk hoe de bruggen openzwaaien voor passerende boten, een alledaags tafereel hier.

Wie energie over heeft, kan ’s avonds een lokaal eettentje opzoeken. Chicago staat bekend om zijn deep-dish pizza, maar ook eenvoudige diners serveren stevige maaltijden die perfect passen bij de start van een motorreis. Morgen haal je de motor op, dus een rustige avond is geen overbodige luxe.

Leuk weetje: Het officiële startpunt van Route 66 ligt bij Adams Street, vlak bij Grant Park. Veel motorrijders maken hier hun eerste foto voordat ze westwaarts vertrekken.

Na het ontbijt haal je de motor op en begint het echte werk: de eerste kilometers over Route 66. Zodra je Chicago achter je laat, verandert het straatbeeld snel. Wolkenkrabbers maken plaats voor woonwijken, daarna voor open land en lange rechte wegen. Dit is Route 66 in zijn oorspronkelijke vorm: functioneel, direct en gemaakt om te reizen.

Onderweg passeer je klassieke stops zoals oude motels, neonreclames en diners die al tientallen jaren langs de weg liggen. Neem de tijd om af en toe af te stappen; juist deze kleine plekken maken de route zo herkenbaar. In steden als Pontiac of Bloomington zie je muurschilderingen en kleine musea die het verhaal van de Mother Road vertellen.

De rit naar Springfield voert je diep Illinois in. Het landschap is licht glooiend, met uitgestrekte akkers en lange zichtlijnen. Springfield zelf is nauw verbonden met Abraham Lincoln, die hier een groot deel van zijn leven doorbracht. In de stad hangt een rustige sfeer, passend bij het tempo van deze eerste rijdag.

’s Avonds kun je door het centrum lopen of kiezen voor een klassiek Amerikaans diner. Je merkt dat je inmiddels loskomt van het dagelijkse ritme thuis, morgen gaat de route verder Missouri in.

Vandaag rijd je verder richting het zuiden en steek je de Mississippi over, een belangrijk moment op deze reis. Na vertrek uit Springfield volg je opnieuw grote delen van de oorspronkelijke Route 66, met stukken asfalt die soms verrassend smal en bochtig zijn. De route slingert langs oude benzinestations en vervallen motels, stille getuigen van de hoogtijdagen van de weg.

Na de Mississippi-oversteek kom je Missouri binnen. Het landschap verandert langzaam: meer heuvels, bossen en korte bochten. Dit maakt het rijden afwisselender dan de dagen ervoor. Plaatsen als St. Louis liggen iets van de route af, maar onderweg zie je genoeg verwijzingen naar de stad en haar rol in de westwaartse expansie.

Richting Rolla rijd je door de Ozark-regio, een gebied met bossen en kalksteenformaties. De wegen hier zijn prettig om te rijden en bieden meer dynamiek. Rolla zelf is een kleine universiteitsstad met een ontspannen sfeer en een duidelijke Route 66-identiteit.

Sluit de dag af met een diner in de buurt van je hotel en blik terug op drie dagen waarin je al een groot deel van het oorspronkelijke Route 66-gevoel hebt ervaren: rijden, stoppen, kijken en weer door.

Na het ontbijt laat je Rolla achter je en rijd je verder over Route 66 richting Oklahoma. Dit is een lange rijdag, maar wel één die goed laat zien hoe divers de Mother Road is. In Missouri volg je nog steeds stukken van het originele tracé, met glooiende heuvels, bossen en rustige dorpen waar de tijd geen haast lijkt te hebben.

Na de grensovergang naar Oklahoma verandert het landschap opnieuw. De wegen worden breder, het zicht verder. Oklahoma was ooit het hart van Route 66 en dat merk je meteen. Overal zie je verwijzingen naar de gloriedagen van de weg: oude motels, gerestaureerde benzinestations en lokale musea die het verhaal van de migratie naar het westen vertellen.

Onderweg kom je langs plaatsen als Miami (uitgesproken als My-am-uh), bekend om zijn art-decoarchitectuur. Hier loont het om even af te stappen en rond te kijken. Het asfalt slingert verder door prairielandschap richting Tulsa, een stad die in de jaren ’20 rijk werd door olie en daardoor verrassend veel architectonische details heeft.

Tulsa is levendig, maar overzichtelijk. Je vindt hier goede restaurants, muzieklocaties en een duidelijk Route 66-verleden. Na zo’n lange rijdag is het prettig om ’s avonds even de benen te strekken en de stad in te lopen.

Vandaag staat volledig in het teken van Oklahoma, een staat die Route 66 misschien wel het meest serieus heeft gekoesterd. Na vertrek uit Tulsa rijd je door een afwisselend landschap van open velden, kleine steden en eindeloze wegen die uitnodigen tot een gelijkmatig tempo.

Dit is een ideale dag om regelmatig te stoppen. Plaatsen als Stroud en Elk City ademen Route 66-historie. Oude diners serveren eenvoudige maaltijden en zijn ingericht met foto’s van voorbijgangers en verhalen van vroeger. Hier ontmoet je vaak andere reizigers die dezelfde route volgen, ieder met een eigen verhaal.

De weg is overzichtelijk en prettig om te rijden. Geen technisch moeilijke stukken, maar wel voldoende afwisseling om scherp te blijven. Richting Clinton wordt het landschap droger en zie je de overgang naar het westen steeds duidelijker.

Clinton is een kleine stad, maar voor Route 66-liefhebbers een belangrijke stop. Het Route 66 Museum hier biedt een helder overzicht van de geschiedenis van de weg, met aandacht voor de verschillende tijdperken en voertuigen die de route hebben gebruikt. Een mooie plek om even stil te staan bij wat je al hebt afgelegd.

Na een relatief rustige dag gisteren steek je vandaag de grens over naar Texas. De rit van Clinton naar Amarillo is korter, maar voelt als een duidelijke overgang. Oklahoma’s prairies maken plaats voor de Texaanse Panhandle: vlak, open en met een horizon die ver weg ligt.

De weg nodigt uit tot ontspannen rijden. Lange rechte stukken worden afgewisseld met kleine plaatsen waar Route 66 nog steeds zichtbaar is in oude gevels en verweerde reclameborden. Dit deel van de route draait minder om bochten en meer om afstand en ritme.

Amarillo is een echte Route 66-stad. Hier draaide het vroeger om verkeer, handel en reizigers die onderweg waren naar Californië. Dat gevoel is niet verdwenen. In de omgeving vind je klassieke stops zoals Cadillac Ranch, waar oude auto’s half in de grond staan, een plek waar bijna elke Route 66-reiziger even stopt.

’s Avonds zijn er genoeg eenvoudige restaurants waar steaks en burgers ruim worden geserveerd. Amarillo is geen stad van franjes, maar wel een plek die precies past bij deze motorreis: praktisch, open en duidelijk onderdeel van het Route 66-verhaal.

Vandaag rijd je Texas uit en New Mexico binnen. Na vertrek uit Amarillo volg je opnieuw lange, rechte wegen door open land. De Panhandle ligt achter je; langzaam verandert het landschap. De lucht wordt droger, het licht harder en de horizon krijgt meer diepte. Dit is het punt waarop veel reizigers merken dat ze het zuidwesten binnenrijden.

Onderweg passeer je plaatsen als Tucumcari, bekend om zijn oude motels en neonreclames. Hier loont het om even te stoppen voor koffie of een korte wandeling langs de hoofdstraat. De gevels vertellen het verhaal van decennia aan reizigers die hier halt hielden op weg naar Californië.

Richting Santa Fe neemt het hoogteverschil toe. De temperatuur kan hier duidelijk anders zijn dan in Texas, zeker later op de dag. De weg wordt bochtiger en het landschap krijgt meer kleur: roodbruine heuvels, lage begroeiing en wijde vergezichten.

Santa Fe is een bijzondere stop op deze reis. In plaats van klassieke Route 66-architectuur zie je hier adobegebouwen, pleinen en smalle straatjes. De stad voelt compact en rustig, met veel aandacht voor kunst en cultuur. Na aankomst parkeer je de motor en verken je de stad te voet. Een avond op of rond de Santa Fe Plaza is een prettige manier om deze rijdag af te sluiten.

Na meerdere rijdagen is vandaag een rustdag in Santa Fe. Je hebt de tijd om de motor te laten staan en de stad op je eigen tempo te ontdekken. Santa Fe is een van de oudste steden van de Verenigde Staten en heeft een duidelijk eigen karakter dat afwijkt van eerdere stops.

Begin de dag met een wandeling door het centrum. De Santa Fe Plaza vormt het hart van de stad en wordt omringd door galerieën, winkels en historische gebouwen. In veel winkels zie je handwerk van lokale en inheemse kunstenaars. De sfeer is ontspannen; hier wordt niets gehaast.

Wie geïnteresseerd is in geschiedenis kan een bezoek brengen aan het Palace of the Governors, een van de oudste overheidsgebouwen van het land. Ook de mix van Spaanse, Mexicaanse en inheemse invloeden valt op, zowel in de architectuur als in de keuken. In een lokaal restaurant proef je gerechten met groene of rode chili, in New Mexico vragen ze vaak simpelweg: “red or green?”

Aan het einde van de dag kun je nog een korte rit maken in de omgeving, bijvoorbeeld richting de heuvels buiten de stad, of gewoon genieten van een rustige avond. Morgen rijd je verder over Route 66 richting Arizona.

Vandaag pak je Route 66 weer op en rijd je westwaarts richting Gallup. Na vertrek uit Santa Fe volgt de route deels een ander tracé dan de oorspronkelijke Route 66, maar het gevoel van reizen door het zuidwesten blijft sterk aanwezig.

Het landschap is vandaag gevarieerd: brede valleien, lage bergketens en uitgestrekte stukken waar je lange tijd niemand tegenkomt. De lucht is helder en de kleuren van de rotsen wisselen tussen rood, bruin en grijs. Dit is een rijdag waarin je vooral geniet van de omgeving en het tempo.

Onderweg passeer je kleine nederzettingen waar inheemse invloeden duidelijk zichtbaar zijn, onder andere in marktkraampjes langs de weg waar sieraden en handwerk worden verkocht. Gallup ligt dicht bij het Navajo Nation-gebied en staat bekend als een belangrijke stopplaats voor trein- en wegverkeer.

Gallup zelf is eenvoudig, maar functioneel en sterk verbonden met Route 66. De stad werd vroeger veel bezocht door Hollywoodploegen die hier westerns draaiden. Na aankomst kun je door het centrum lopen en de Route 66-referenties bekijken voordat je de dag afsluit.

Na het ontbijt verlaat je Gallup en rijd je verder westwaarts, Arizona in. Dit is een rijdag die vaak als een van de mooiste wordt ervaren, niet vanwege drukte of spektakel, maar door de rust en ruimte. De weg voert door hooggelegen woestijngebied, waar de lucht helder is en de temperatuur aangenamer dan lager in de woestijn.

Vrij snel na de staatsgrens merk je het verschil. De omgeving wordt ruiger, met mesas en rotsformaties die scherp afsteken tegen de horizon. Dit deel van Route 66 ligt grotendeels op hoogte, wat zorgt voor weidse uitzichten en een prettig rijklimaat. De weg is overzichtelijk, met lange bochten en rustige stukken waar je een constant tempo kunt aanhouden.

Onderweg passeer je kleine plaatsen zoals Holbrook, waar klassieke Route 66-motels en diners nog altijd functioneren. Wie wil, kan een korte omweg maken richting Petrified Forest National Park, waar versteend hout in verschillende kleuren verspreid ligt over het landschap. Dit is geen lange wandeling, maar wel een interessante stop om even af te stappen.

Flagstaff ligt op ruim 2.000 meter hoogte en voelt daardoor anders aan dan eerdere stops. De stad ligt tussen dennenbossen en heeft een levendig centrum met cafés en restaurants. Na aankomst parkeer je de motor en geniet je van een avond in een stad die populair is bij zowel reizigers als locals.

Vandaag is een korte rijdag, wat bewust zo gepland is. De afstand tussen Flagstaff en Williams is beperkt, maar onderweg en ter plaatse is genoeg te zien en te doen. Je verlaat Flagstaff en volgt een goed onderhouden deel van Route 66 door bossen en licht glooiend terrein.

Williams staat bekend als de laatste stad aan Route 66 die werd omzeild door de snelweg, waardoor het stadje zijn historische karakter grotendeels heeft behouden. De hoofdstraat is compact en gevuld met Route 66-winkels, diners en kleine musea. Alles ligt op loopafstand, wat het een fijne stop maakt.

Omdat je vroeg aankomt, heb je de rest van de dag vrij. Veel reizigers gebruiken deze middag om te ontspannen of om alvast vooruit te kijken naar de volgende etappes. Williams is ook de toegangspoort tot de Grand Canyon, en dat zie je terug in het aanbod aan tours en informatie.

’s Avonds is het prettig om door de hoofdstraat te lopen en te eten in een van de eenvoudige restaurants. De sfeer is gemoedelijk en duidelijk gericht op reizigers die onderweg zijn.

Vandaag laat je het hoogland van Arizona achter je en rijd je richting de Colorado River. Na vertrek uit Williams volg je opnieuw lange stukken Route 66, met afwisselend bos, open vlaktes en steeds droger wordend landschap.

Richting Kingman wordt het warmer en zie je de overgang naar de Mojave-woestijn. De weg is breed en overzichtelijk, met lange rechte stukken en lichte bochten. Kingman is een bekende Route 66-stop en een goede plek voor een pauze. Hier zijn meerdere musea en klassieke diners te vinden.

Na Kingman verlaat je de traditionele Route 66-lijn en rijd je richting Laughlin. De laatste kilometers voeren door een droog, rotsachtig gebied voordat de Colorado River ineens opduikt. Laughlin ligt direct aan het water en voelt anders dan eerdere stops: moderner, compacter en duidelijk gericht op ontspanning.

Na aankomst kun je langs de rivier wandelen of gewoon genieten van het feit dat je weer een groot deel van Route 66 hebt afgelegd. Morgen rijd je verder Californië in.

Na het ontbijt verlaat je Laughlin en rijd je Californië binnen. De overgang is duidelijk voelbaar: de Colorado River verdwijnt achter je en maakt plaats voor de uitgestrekte Mojave-woestijn. Dit is een rijdag waarin het landschap de hoofdrol speelt. De weg loopt lang en recht, met weinig afleiding, waardoor je automatisch in een rustig rijritme komt.

Je volgt delen van de historische Route 66 via plaatsen als Needles en Barstow. In Needles zie je nog oude motels en tankstations die herinneren aan de tijd waarin reizigers hier stopten voordat ze de woestijn doorkruisten. De hitte kan hier voelbaar zijn, vooral in de zomermaanden, en het benadrukt hoe belangrijk deze route ooit was voor mensen onderweg naar de westkust.

Naarmate je Victorville nadert, verandert het landschap langzaam. De bergen komen dichterbij en de woestijn maakt plaats voor meer bebouwing. Victorville ligt aan de rand van het stedelijke gebied van Zuid-Californië en vormt een logische laatste tussenstop voordat je Los Angeles bereikt.

Na aankomst kun je de motor parkeren en de dag rustig afsluiten. Morgen staat de laatste etappe van Route 66 op het programma.

Vandaag rijd je de laatste kilometers van Route 66. Na vertrek uit Victorville merk je al snel dat het verkeer toeneemt. De stilte van de woestijn maakt plaats voor voorsteden, snelwegen en uiteindelijk de uitgestrekte stad Los Angeles.

Je volgt het officiële eindpunt van Route 66 richting Santa Monica. De overgang van open landschap naar stedelijke drukte is groot, maar juist dat contrast maakt deze dag bijzonder. Na duizenden kilometers over secundaire wegen rijd je nu een wereldstad binnen.

Het traditionele eindpunt van Route 66 ligt bij de Santa Monica Pier. Hier eindigt de route letterlijk aan de kust. Veel reizigers maken hier hun laatste foto van de reis, met de oceaan op de achtergrond. Het moment voelt afgerond: de route die begon in Chicago eindigt hier, aan de westkust.

Na aankomst in Los Angeles lever je de motor in en heb je de rest van de dag vrij. Je kunt langs het strand wandelen, een terras opzoeken of gewoon even nagenieten van alles wat je hebt gereden en gezien.

Afhankelijk van je vluchttijd heb je vandaag nog wat ruimte om Los Angeles te verkennen. Misschien maak je een korte wandeling door de buurt van je hotel of haal je nog een laatste souvenir dat herinnert aan je Route 66-reis.

Daarna ga je op eigen gelegenheid naar de luchthaven voor de terugvlucht naar Amsterdam. Tijdens de vlucht is er tijd om terug te kijken op een reis waarin je ruim 4.000 kilometer hebt afgelegd, zeven staten hebt doorkruist en Route 66 in vrijwel al zijn facetten hebt ervaren.

Van stedelijk begin in Chicago tot het eindpunt aan de Stille Oceaan: deze motorrondreis laat zien hoe divers en uitgestrekt de Verenigde Staten zijn. Een reis waarin rijden centraal staat, maar waarin ook ruimte is voor geschiedenis, lokale ontmoetingen en het eenvoudige plezier van onderweg zijn.